پرسش و پاسخ

هدف از خلقت انسان از نظر انجيل و مسيحيت

هدف از خلقت انسان از نظر انجيل و مسيحيت

كتاب مقدس هم به مانند قرآن آفرينش انسان را تجلي رحمت خداوند مي داند و او را «شبيه خداوند» و به تعبير قرآن خليفه و جانشين خدا مي داند. در كتاب عهد عتيق (تورات) مي گويد: «او (آدم) در صورت حي آفريده شد» (سفر پيدايش، فصل 1 آيه 26-27) . تفسير پولس، اين شباهت را تصريح مي كند كه انسان در قدوسيت و عدالت مانند او، خلق گرديد (افسس، 4، 25- 22) اما پس از آنكه آدم و حوا (انسان) ساكن بهشت عدن مي شوند و از درگاه خداوند مطرود شده و از بهشت اخراج مي گردند. بنا به تصريح انجيل، انسان ديگر نمي تواند خود را بازيابي كند و توبه نمايد. او شكست مي خورد و نه از روي اختيار و رحمت خداوند از بازسازي خويش عاجز مي ماند بلكه اين گناه به صورت ذاتي در گردن نسل آدم (انسان) باقي مي ماند. حتي وقتي نوزادي تازه از مادرش متولد مي شود او نيز حامل گناه و عصيان جدش آدم است كه بايد با آب مطلق غسل تعميد داده شود تا پاك گردد. انسان، شرور و آلوده به گناه و شكست خورده به دنيا مي آيد و زندگي را آغاز مي كند تا سرانجام از طريق ايمان به مسيح و اعتقاد به «فدا» – اين كه مسيح جان خود را فداي بخشش گناه ذاتي انسان كرد- نجات يابد.
مسيحيت در تفسير انسان و سيماي آدمي حتي نوزادش را، بد ذات و بد فطرت و آلوده به گناه معرفي كرد. و دقيقا اين اعتقاد بود كه در اروپاي قرن 18 مورد اعتراض قرار گرفته است.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن