" /> بنیان گذار فرقه وهابیت - وهابیت
پرسش و پاسخ

بنیان گذار فرقه وهابیت

بنیان گذار فرقه وهابیت که بود و چگونه این فرقه را پایه گذاری کرد؟
«احمد ابن تیمیه» در سال ۶۶۱ ق یعنى پنج سال پس از سقوط «بغداد» در «حران» از توابع «شام» به دنیا آمد و تحصیلات اولیه را در آنجا به پاپان رساند. پس از حمله «مغول» به «شام»، او با خانواده اش به دمشق رفت و در آنجا اقامت گزید.
در سال ۶۹۸ به تدریج آثار انحراف در «ابن تیمیه» ظاهر شد و شروع به انتشار و تبلیغ آن افکار کرد.
به عنوان نمونه در تفسیر آیه شریفه «الرَّحمنُ عَلَى العَرشِ استَوَى»؛ طه (۲۰)، آیه ۵٫؛ «خداوند بخشنده بر عرش تسلط یافت». در شهر «حماه» ۱۵۰ کیلومترى «دمشق» جایگاهى براى خداوند، بر فراز آسمان معین کرد تا بر تخت سلطنتش تکیه زند العقیده الحمویه، ص ۴۲۹٫٫
انتشار افکار «ابن تیمیه» در «دمشق» و اطراف آن غوغایى به پا کرد و گروهى از فقها بر ضد او قیام کرده و از «جلال الدین حنفى» قاضى وقت محاکمه او را خواستار شدند؛ ولى او در دادگاه حاضر نشد.
ابن تیمیه» همواره با آراء خلاف خود افکار عمومى را متشنج و معتقدات مردم را جریحه دار کرد تا اینکه در هشتم رجب سال ۷۰۵ قضات شهر در قصر «نایب السلطنه» حاضر و کتاب الواسطیه او را در حضورش قرائت کردند. پس از دو جلسه مناظره با «کمال الدین زملکانى» و اثبات انحراف فکرى و عقیدتى وى، «ابن تیمیه» را به مصر تبعید کردند.
در آنجا نیز به خاطر انتشار افکار انحرافى توسط «ابن محلوف مالکى» قاضى وقت به زندان محکوم شد.
او در تاریخ ۲۳ ربیع الاول سال ۷۰۷ از زندان آزاد شد؛ ولى به خاطر پافشارى به نشر عقاید باطل خود قاضى «بدرالدین» او را محاکمه و به خاطر فعالیت در نشر افکار غلط به «اسکندریه» مصر تبعید کرد.
او در آنجا بود تا این که بعد از هشت ماه به «قاهره» برگشت.
«ابن کثیر» مى نویسد:
۲۲ رجب سال ۷۲۰ «ابن تیمیه» به «دارالسعاده» احضار شد و قضات و مفتیان مذاهب أربعه؛ «حنفى»، «مالکى»، «شافعى» و «حنبلى»، او را به خاطر فتاواى خلاف مذاهب اسلامى به زندان محکوم کردند.
زمانه گذشت و بار دیگر او در دوم محرم سال ۷۲۱ از زندان آزاد شد.
«ابن حجر عسقلانى» مى گوید:
«ابن تیمیه» را جهت محاکمه نزد قاضى «مالکى» بردند؛ اما وى به سوالات قاضى جواب نداد و گفت: «تو با من عداوت دارى» آنگاه قاضى دستور داد او را در قلعه اى زندانى کردند.
پس از مدتى به قاضى خبر رسید عده اى با «ابن تیمیه» رفت و آمد مى کنند.
قاضى گفت: «اگر به خاطر کفرى که از او ثابت شده کشته نشود، لااقل باید بر او سخت گرفته شود.»
به همین خاطر دستور داد او را به زندان انفرادى برند و قاضى در شهر دمشق اعلام عمومى کرد: «هر کس عقیده «ابن تیمیه» را داشته باشد، خون و مالش حلال مى باشد؛ خصوصاً حنبلى ها». از این رو حنبلى ها که در معرض اتهام بودند، خود را پیروان امام شافعى معرفى کردند الدرر الکامنه، ج ۱، ص ۴۷٫٫
بالاخره او در همان قلعه «دمشق» در زندان انفرادى در سال ۷۲۸ از دنیا رفت.
با مرگ «ابن تیمیه» اگر چه شاگردان او همچون «ابن قیم جوزى» افکار او را پذیرفته بودند؛ اما به علت مقابله و مخالفت همه مذاهب أربعه، افکار او نیز به دست فراموشى سپرده شد و از اعتقادات او خبرى نبود تا سال ۱۱۵۷ که شخصى به نام «محمد بن عبدالوهاب» در سرزمین نجد مطرح شد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن