مقالات

تهمت به اهل بدعت

در یکی از سایت‌های مخالف آمده بود که شیعه مذهبی است که دروغ و تهمت را تایید می‌کند،این سایت برای گفته خود دلیلی از احادیث شیعه آورده که: « قَالَ رَسُولُ اللَّهِ إِذَا رَأَیْتُمْ أَهْلَ الرَّیْبِ وَ الْبِدَعِ مِنْ بَعْدِی فَأَظْهِرُوا الْبَرَاءَهَ مِنْهُمْ وَ أَکْثِرُوا مِنْ سَبِّهِمْ وَ الْقَوْلَ فِیهِمْ وَ الْوَقِیعَهَ وَ بَاهِتُوهُمْ کَیْلَا یَطْمَعُوا فِی الْفَسَادِ فِی الْإِسْلَامِ وَ یَحْذَرَهُمُ النَّاسُ وَ لَا یَتَعَلَّمُوا مِنْ بِدَعِهِمْ یَکْتُبِ اللَّهُ لَکُمْ بِذَلِکَ الْحَسَنَاتِ وَ یَرْفَعْ لَکُمْ بِهِ الدَّرَجَاتِ فِی الْآخِرَهِ[۱] هر گاه پس از من اهل ریب و بدعت را دیدید از آنها بیزارى جوئید و بسیار آن ها را سب کنید و در باره آنها بد گوئید و طعن بزنید و آنها را مبهوت و وامانده سازید تا به فساد در اسلام طمع نکنند و مردم از آنها بر حذر شوند و از بدعت‏‌هاى آنها نیاموزند تا خدا براى شما در برابر این کار حسنات نویسد و درجات آخرت را براى شما بالا برد.

 

پاسخ به این سوال را با ذکر چند نکته بیان می‌کنیم.

 

نکته اول: این حدیث درباره اهل بدعت است، اهل بدعتی که در کتب فریقین از بدترین افراد معرفی شده‌اند: « أهْلُ البِدَعِ شَرُّ الخَلْقِ والخَلِیقَهِ[۲] اهل بدعت بدترین مخلوقات و موجودات هستند.

 

نکته دوم: در روایت می‌فرماید: « و بسیار آن ها را سب کنید» واژه سب در لغت به معنای”شتم” استعمال شده است «الشَّتْمُ: السب، بأن تصف الشی‏ء بما هو إزراء و نقص[۳] شتم همان سب است و آن توصیف شیء است به چیزی که موجب نقص، عیب گرفتن، توبیخ و سرزنش است.» پس “سب” به معنای فحاشی و الفاظ رکیک نیست. (چرا که شان معصومین بالاتر از این است که امر به الفاظ رکیک و زشت کنند)

نکته سوم: در حدیث می‌فرماید: « و آنها را مبهوت و وامانده سازید». در قرآن هم نمونه مبهوت کردن مخالفین وجود دارد، وقتی نمرود ادعای خدایی کرد حضرت ابراهیم به او فرمود: « قالَ إِبْراهیمُ فَإِنَّ اللَّهَ یَأْتی‏ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذی کَفَرَ [بقره/۲۵۸] خداوند، خورشید را از افق مشرق مى‏‌آورد؛ (اگر راست مى‏‌گویى که حاکم بر جهان هستى تویى،) خورشید را از مغرب بیاور!» (در اینجا) آن مرد کافر، مبهوت و وامانده شد». همانطور که می‌بینید قرآن درباره استدلال حضرت ابراهیم می‌فرماید:« این استدلال طوری بود که نمرود در مقابل این استدلال مبهوت ماند».

 

نکته چهارم: دقت شود همانطور که در حدیث ذکر شده علت این برخوردهای تند با اهل بدعت این است که: « به فساد در اسلام طمع نکنند و مردم از آنها بر حذر شوند»

 

نکته پنجم: نظر آیت الله خویی درباره حدیث این است که: «هرچند دروغ حـرام است ولی گاه «مصلحـت» اقتضـا می‌کند که  به آنها «تهمـت» زده شـود و بـرای مفتضـح شدنشان، کارهای زشتی که نکرده‌اند، به آنها نسبت داده شود، تا مردم متدیّن عوام، از آنها فاصله بگیرند و تحت تاثیر آنان واقع نشوند!! و البته تمام این‌ها در صورتی است که منجر به مفسده یا فتنه‌ای نشود و الا حرام است حتی نسبت به معایبی که درشان موجود است.[۴]

 

منابع:

 

[۱] شیخ کلینی، اصول الکافی، چاپ الإسلامیه، ج‏۲، ص: ۳۷۵

[۲]سیوطی،الفتح الکبیر فی ضم الزیاده إلى الجامع الصغیر ج ۱ ص ۴۳۶، دار النشر : دار الفکر  – بیروت / لبنان – ۱۴۲۳هـ – ۲۰۰۳م ، الطبعه : الأولى ، تحقیق : یوسف النبهانی

[۳] طریحى،مجمع البحرین‏،ج ۶ ص ۹۸،ناشر: مرتضوی‏،مکان چاپ: تهران‏،سال چاپ: ۱۳۷۵

[۴]آیت الله خوئی،مصباح الفقاهه من المعاملات‏ ج ۱ ص ۴۵۸،ناشر:انصاریان‏،مکان چاپ: قم، تاریخ چاپ:۱۴۱۷ ق‏

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن